Coronacrisis versus Burn-out

geplaatst in: Uncategorized | 0

I was lucky enough
to have been to rock bottom
before, right?
So I know, for a fact,
that rock bottom is always
the beginning of newness.
It hurts and it’s painful,
and then there’s the waiting
– where you don’t know
what the hell is going on
and you don’t think any of it
is going to make sense and then,
there is the rising.

Glennon Doyle Melton


Er borrelt al een tijdje iets in mij wat ik met jullie wil delen. Ik merk regelmatig dat ik de corona crisis als minder heftig ervaar dan mensen om mij heen. Hier moet ik absoluut bij vernoemen dat ik ook gewoon hartstikke gezegend ben. Ik ben geen dierbaren verloren en ken ook niemand die een dierbare is verloren aan corona. En ondanks de uitdagingen van het ondernemerschap in deze tijd, kan ik mijn werk nog steeds blijven doen.

Het inzicht dat regelmatig opduikt is dat ik me gesterkt voel door mijn eigen crisis waar ik nog niet zo heel lang geleden doorheen ben gegaan: mijn burn-out (2017). Ik zie zoveel overeenkomsten tussen de corona crisis waar we nu met zijn allen doorheen gaan en de burn-out crisis waar ik zelf doorheen ben gegaan. Beide crises bestaan uit dezelfde fases:

C= Coronacrisis
B= Burn-out

❣️ Fase 1: Instorting
C: Er is een moment van instorting. Dit hebben wij ervaren tijdens de eerste piek. Het virus verspreidde zich razendsnel en de IC’s raakten overvol. Er moest wat gebeuren. De lockdown werd een feit en iedereen werd beperkt in zijn vrijheid. Het leven veranderde en iedereen moest vooral veel binnen blijven. Niemand had bovendien nog echt kennis van het virus of een idee van wat er precies aan de hand was.
B: In mijn burn-out was er ook zo’n moment van instorting, maar dan lichamelijk. Op een dag wilde mijn lichaam gewoon niet meer. Het weigerde nog langer mee te doen aan de stress en uitputting. Ik kon helemaal niks meer, behalve slapen. Ook ik werd enorm beperkt in mijn vrijheid, maar dan door mijn eigen energiepeil. Ik kon niet anders dan binnen blijven (op de bank of in bed), omdat zelfs een ommetje te vermoeiend was. Alles voelde zwaar, ik was uitgeput en kon me nergens op concentreren. Ik kon ook nog niet goed begrijpen wat er precies met me aan de hand was.

❣️ Fase 2: Wennen aan een nieuw leven
C: In de corona crisis werd de term ‘het nieuwe normaal’ in het leven geroepen. We moesten allemaal wennen aan een nieuw leven. Je voelt misschien weerstand, maar al snel kom je erachter dat acceptatie het allemaal toch wat makkelijker maakt. Acceptatie en weerstand kunnen elkaar wel blijven afwisselen over de tijd. In het begin van deze fase kun je ook nog niet overzien hoe lang de situatie gaat duren. Je inschatting is altijd korter dan wat later realiteit blijkt…
B: In mijn burn-out was dit hetzelfde. Er waren periodes dat ik alles oneerlijk vond en ik niet wilde accepteren dat ik gewoon he-le-maal niks kon. Als ik dan toch wat deed, viel ik daarna nog verder terug en kreeg ik alsnog spijt. Ook dit was een proces van acceptatie en wennen aan een nieuw leven. Ook ik kon helemaal niet inschatten hoe lang dit ging duren. Ik wilde me steeds vasthouden aan een termijn, maar dan naderde het einde van die termijn weer en moest ik hem weer verlengen.

❣️ Fase 3: De ups en downs
C: Toen de eerste piek voorbij was en de maatregelen werden versoepeld, was het heerlijk om stap voor stap weer meer vrijheid te krijgen. Je kon corona af en toe zelfs weer vergeten en gewoon lekker genieten van het leven. De keerzijde was dat we overmoedig werden en vergaten dat we nog steeds in een crisis zaten. Tot daar ineens de tweede piek voor de deur stond. De maatregelen worden weer aangescherpt. ‘Daar gaan we weer…’
B: In mijn burn-out kwamen er langzaamaan ook meer periodes waarin ik me weer wat beter voelde. Ik kon af en toe weer genieten van kleine dingen, zoals het maken van een wandeling buiten. Het is dan heel verleidelijk om overmoedig te worden. Maar als ik te veel deed, kreeg ik daarna direct weer een terugval. Het voelde dan ook alsof ik weer helemaal terug bij af was.

❣️Fase 4: ‘The rising’
C: In deze fase zitten we met de corona crisis nog niet. Maar deze fase gaat wel komen. En dit is waarom de lessen uit mijn eigen crisis voor mij zo waardevol zijn.
B: In deze fase begint het namelijk echt steeds beter te gaan. Het herstel gaat nog steeds met ups en downs, maar de ups worden steeds hoger en ik val niet meer helemaal terug. In een grafiek zou de lijn golvend omhoog gaan. Ik begin in te zien dat mijn burn-out me iets te vertellen heeft. Dat het een cadeautje was, ook al zat ik er niet op te wachten. Mijn burn-out heeft mij zoveel geleerd over mezelf. Pijnlijk, dat zeker. Maar o zo waardevol. Het is een uitnodiging geweest om het leven te gaan leven dat echt bij mij past. Om de dingen te gaan doen die mij echt energie geven. Om mezelf echt te gaan leren vertrouwen. Ook kom ik steeds weer op een nieuw ‘energie-niveau’ terecht waarin ik meer kan. En als ik helemaal eerlijk ben zit ik nog steeds in dit proces. Zelfs na 3 jaar nog. Ik merk af en toe ineens op dat ik weer meer energie heb dan voorheen. Dat de (combinaties van) dingen die me eerder nog te veel waren, nu wel lukken. Bovendien heb ik het gevoel dat ik het niveau van voor mijn burn-out inmiddels heb overstijgd.

Terug naar de corona-crisis. Welke lessen neem ik mee? De grootste les die ik meeneem is een gevoel van vertrouwen. Vertrouwen dat we hier niet alleen weer uit komen, maar dat we er ook ongelooflijk van zullen leren. Dat we samen tot nieuwe, onontdekte niveaus zullen stijgen. Waar ik steeds opnieuw naar terugkeer is de vraag: Wat levert de coronacrisis op? Wat levert het mij persoonlijk op? Wat levert het ons als mensheid op? Wat levert het de aarde op? Crisis komt er niet voor niks. Het heeft ons iets te vertellen. De vraag is: kun je de boodschap ontdekken?

🙏🏻 Het gedicht bovenaan komt uit het boek ‘Handboek voor mindere dagen’ van Eveline Helmink. Zo mooi hoe Glennon Doyle Melton woorden heeft gegeven aan een crisis.❤️

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *